Home

Weten jullie nog dat ik vorig jaar rond kerst regelmatig met Loes meeging de townships in en langs de projecten om voedselpakketten uit te delen? Dit was het meer dan succesvolle resultaat van de kerstactie. Loes wilde rond de kerst van 2010 iets meer doen voor de bijna geruisloze motoren van de projecten. Ze wilde de aunties eens in het zonnetje zetten. Niet de oprichters van de projecten die door vrijwilligers minstens eens per maand in het zonnetje worden gezet, niet de kinderen waar de vrijwilligers uiteindelijk voor naar Zuid Afrika komen, maar de aunties; de hardwerkende stille krachten zonder wie de projecten het niet zouden redden. Dat is gelukt.

Het kan altijd nog net een beetje harder regenen en net een beetje kouder worden, zelfs in Zuid Afrika in het droge seizoen. Het is dan wel winter, maar ook de lokale bevolking vindt dit de koudste winter in jaren. Ook vreemd is het dat het toen ik hier vorig jaar rond deze tijd aankwam zo droog was dat auto’s niet meer gewassen en tuinen niet meer gesproeid mochten worden, en dat het nu al een dag of vier zo hard regent dat het lijkt of de zondvloed eraan komt. In het regenseizoen in november, december, januari, regende het ook hard en veel, maar dit is wel heel hard en onophoudelijk. Als ik bij Palm Tree aan het werk ben zit ik opgerold in een dekentje achter mijn bureautje en wisselen de hete koppen thee en koffie elkaar af. De buitendeur kun je als je naar buiten gaat alleen aan de buitenkant op slot doen en als je naar binnen komt alleen aan de binnenkant.

En in een poep en een scheet zijn er alweer meer dan vier weken voorbij. Ik ben alweer op de helft. Over de helft. Misschien een goed moment om wat te vertellen over wat ik aan het doen ben. Elke ochtend word ik opgehaald door ‘Mom’s taxi’, de minibus en vertrek ik naar Palm Tree.

Het is 10-07, 10.07 uur. Dat kan alleen maar een goed begin betekenen van een nieuwe weblog. Ik heb jullie al laten kennis maken met de termen ‘gogo’s’ en de ‘gogo lunch’. Dit weekend was het weer tijd voor de inmiddels maandelijkse gogo lunch. Cherie en Diane, twee vrouwen die veel doen voor de community, brachten de vijf dames op leeftijd naar het restaurant in een van de grote winkelcentra in Amanzimtoti. Vorige keer was het een klein restaurantje aan de kust, nu is het een steakhouse. Cherie wil de gogo’s elke keer ergens anders mee naartoe nemen. Toen ik daar aankwam waren er al drie gogo’s. Alle drie zagen ze er piekfijn uit. Mooie jasjes aan, sjaaltjes om, haren verstopt onder een baret of chique, fluffy, mutsje. Dit is voor hen het uitje van de maand. Ook de gogo die we onlangs opgezocht hebben in het old aged home is er weer.

It’s a week of arrivals! Liza, een vriendin van Loes uit Nederland, was afgelopen zaterdag de eerste. En toen zij het weekend figuurlijk op jacht gingen naar de Big 5 in Hluhluwe, kwamen op dinsdag ochtend dan eindelijk….. de sardines aan. Dat klinkt misschien een beetje als een anti-climax. Maar de sardine run… dat is een hele happening! In 2009 waren ze te laat, in 2010 waren ze te vroeg (of in 2009 was ik te vroeg en in 2010 was ik te laat), maar nu zijn ze precies op tijd. Ergens in juni, juli of augustus komt de grootste schol sardines ter wereld langs de kust van Zuid Afrika omhoog gezwommen naar warmere wateren. Een feest voor dolfijnen, haaien en walvissen, maar ook voor de plaatselijke vissers en eigenlijk iedereen die aan de kust woont. Zo ook voor mij! Er zijn hele websites waar je op kunt bij houden waar de sardines zijn, er zijn sardines feesten en festivals en er is een sardinehotline. (Zelfs de Nederlandse spellingscorrector kent het woord sardinehotline.)

En dan ben je ineens weer in Zuid Afrika. Nou ja, ineens… na 3,5 maand hard werken, hard sparen en 24 uur vliegen. Eigenlijk ben ik hier al meer dan een week en in tegenstelling tot wat jullie van mij gewend zijn, kom ik er nu pas aan toe om een weblog te schrijven en te posten. Een kleine impressie van een ruime week Zuid Afrika.

Naar aanleiding van een item in DWDD over Black Butterflies, een film over Ingrid Jonker, een Zuid Afrikaanse dichteres... Met Carice van Houten en Rutger Hauer. 

Ek herhaal jou: 

Ek herhaal jou 
sonder begin of einde 
herhaal ek jou liggaam 
Die dag het ’n smal skadu 
en die nag geel kruise 
die landskap is sonder aansien 
en die mense ’n ry kerse 
terwyl ek jou herhaal 
met my borste 
wat die holtes van jou hand namaak 

I repeat you 
Without beginning or end, 
I repeat your body. 
The day has a thin shadow 
and the night yellow crosses 
the landscape without regard 
and the people a row candles 
while I repeat you 
with my breasts 
that reforms the hollows of your hands 

Wat kan ik anders doen dan wachtend op kwart over vier (volgens het draaiboek de vertrektijd naar het vliegveld) nog maar een weblog schrijven. M’n koffer is ingepakt, m’n kamer schoongemaakt in de hoop dat ik nog eens terug mag komen bij Loes, straks nog even douchen en dat kunnen ze me meenemen naar Nederland. Het barst van de afscheids, (of afscheiden…?) deze week. Een afscheidslunch met Loes, een afscheidssavannaatje, gewoon omdat het kan, een afscheidsfilm bij Palm Tree, een afscheidsetentje… Dan moet dat echte afscheid ook maar komen. En op die dag ben je veel te vroeg op en veel te vroeg klaar met alles, waardoor je nog uren doelloos door het huis loopt.

Ik zie het verschil niet meer, zwart of wit, bruin of geel. Soms realiseer ik me ineens weer even dat ik ergens de enige mlungu ben, maar het is al heel gewoon geworden.  Racisme kan ik me niet voorstellen. Waarom? Wat is het verschil? Ik heb het gevoel nooit gekend, iemand haten vanwege een kleur, iemand wantrouwen vanwege een ras, iemand vies vinden, onbetrouwbaar, onrein, vanwege een huidskleur. Officieel is het er niet meer. De apartheid is afgeschaft. Gelukkig maar. Als je langer dan een maand in dit land bent weet je al dat dat niet helemaal waar is. Maar soms komen er mensen op je pad die je weer even met je neus op de feiten drukken. Het systeem apartheid is dan misschien afgeschaft, maar de racisten zijn nog lang niet afgeschaft.

Afgelopen zaterdag was het zover: Palm Tree hield een housewarming party! Alles was op en top geregeld. De kinderen waren het catering personeel, obers, serveersters, chef koks, maar ook parkeerhulpen en er was zelfs een politieagent. Er stond een geweldige hoeveelheid eten klaar in de koelkast. Ham/asperge rolletjes, salades, gevulde eieren, taarten, koffiebroodjes, gehaktballen, tonijntaartjes. Allemaal zelf gemaakt (en een beetje van Woolworths), met de ondersteuning van de vrijwilligers. De grote binnenruimte was versierd met ballonnen, vlaggetjes en zelfs palmboom slingers.  Inmiddels liggen er over de banken mooie kleden is er een prachtig glimmend zwart aanrechtblad en hangen naast alle slaapkamerdeuren foto’s van de kinderen. Ook Cindy is vereeuwigd en haar foto hangt bij de foto’s van de meidenslaapkamer. Ze hoort er bij. Op het allerlaatste moment werden er twee grote tafels bezorgd. Stevige zwarte poten en licht grijze tafelbladen, niet gammel, niet lelijk en niet stuk.

Myrna Derksen, aangenaam, uw regiocoördinator voor de komende maand. Klinkt dat goed of klinkt dat goed? Het is begonnen. Vandaag kwamen de vrijwilligers aan die ik in mijn laatste maand in Zuid Afrika ga begeleiden. 
Hoewel we het over dat woordje ‘laatste’ nog even niet gaan hebben, wil ik jullie graag deelgenoot maken van mijn avonturen als interim regiocoördinator van Durban. Dat begon vandaag op King Shaka International, het vliegveld van Durban. Om half negen hadden we daar moeten zijn, maar stonden we helaas nog in de file tussen Toti en Durban. Ook hier heb je files. Gelukkig was de eerste vrijwilliger opgevangen door de afgevaardigde van haar project. Vanaf toen wisselden de afgevaardigden van de projecten, aankomende nieuwe en vertrekkende oude vrijwilligers elkaar af om ons gezelschap te houden tijdens een lange dag vliegveld. Nou ja, daar kwamen ze natuurlijk niet helemaal voor.

Zaterdagavond ging ik uit. En nu eindelijk eens goed. Met de vrijwilligers van Bobbi Bear en een stel  lifeguards, die zij hebben leren kennen tijdens het beachproject van Bobbi Bear. We zouden naar Durban gaan, daar in een backpackers slapen en vervolgens naar een hippe club gaan om daar te dansen tot de zon op komt.

Ik heb een writersblock, denk ik. Er komt niets uit m’n vingers. Ik moet ze dwingen de toetsen aan te raken. Om überhaupt Word te openen… Niet dat ik niets meemaak, ik maak van alles mee. Ik loop zo goed als fulltime mee met Loes, zie alle projecten, ontmoet nieuwe mensen, ik kom in foute Afrikaner karaokebars , ga naar de Zuid Afrikaanse variant van een soort keetfeestje, druk bezocht door woest aantrekkelijke lifeguards, ik zwem in zee, schaaf m’n kont als ik door de golven op het strand gegooid word, ik ga zelfs uit… Maar ik kom om de een of andere reden niet tot schrijven.

Je gaat er een weekendje tussenuit en het voelt alsof je een week bent weggeweest. Zo ziet het er ook uit, van top tot teen ben ik een paar tintjes donkerder gekleurd.

Vier dagen woon ik nu bij Loes in Toti, het nieuwe leven is begonnen. Ik mag wel zeggen, het is niet mis. De vrijheid bevalt me het meest. Ik ga naar Palm Tree, wanneer ik het wil. (Ik heb een zeer betrouwbare gratis taxi gevonden, twee betrouwbare taxi’s eigenlijk.) Ik ga naar het strand wanneer ik het wil. Ik ga even winkelen, wanneer ik het wil. En ik ga naar bed, wanneer ik het wil